Preemiepower

Gepubliceerd op 21 juni 2017 om 14:37

(for (sort of) English, see below) Voor alle ouders van prematuren die een hart onder de riem nodig hebben

 
 
Niet iedereen weet dat onze jongste zoon prematuur geboren is.
2,5 jaar geleden is hij 14 weken te vroeg ter wereld gekomen. Na een zwangerschap van 25 weken en 5 dagen zag hij het levenslicht.
 
Wat volgt is een achtbaan vol emoties, angst, maar ook trots en liefde. De artsen doen alles om je kleine vechtertje in leven te houden. De informatie die je gegeven wordt duizelt je en je vraagt je van alles af: Heeft hij pijn? Mag ik hem aanraken? Haalt hij deze dag wel? Wat kan ik doen? En loop ik dan niet in de weg?
 
Bij zijn couveuse zijn, tegen hem praten, voor hem zorgen waar het kan en buidelen voelt als weinig, maar dit is precies wat jouw kind van jou nodig heeft.
We kunnen inmiddels zeggen dat het fantastisch gaat met onze zoon. Hij kletst de oren van je hoofd, zingt en soms kunnen we hem wel achter het behang plakken.
En juist dat laatste is iets waar we blij mee zijn dat we dat mogen meemaken.
 
 
Voor alle mensen die nu nog in deze achtbaan zitten, of bezig zijn met de verwerking ervan:
 
Jullie hebben in ieder geval alvast één ding gemeen met je kleine kanjer(s):
Jullie zijn allemaal SUPERHELDEN!
 
 
 
For all parents of premature babies who need some comforting:
 
Not everybody knows that our youngest son was born premature.
2.5 years ago he came into this world, 14 weeks early. After a gestationperiod of 25 week and 5 days he was born.
 
A rollercoaster full of emotions, fear, but also pride and love, follows.
Doctors do everything to keep your little fighter alive.
The information you're given is dizzying and all sorts of thoughts cross your mind: Is he in pain? Can I touch him? Will he still be here tomorrow? What can I do? And won't I be in the way?
 
Being next to his incubator, talking to him, taking care of him wherever you can and kangarooing feels so insufficient, but this is exactly what your child needs from you.
We can now say our son is doing fantastic. He's talking and singing and sometimes he can be really annoying. And experiencing the latter of those two is something we are truly lucky with to be dealing with.
 
For all the people still in that rollercoaster or processing with the event:
 
You have at least one thing in common with your little ones:
You are both SUPERHEROES

«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.