schattig vs niet schattig / Cute vs Not Cute

Gepubliceerd op 10 augustus 2017 11:38

For (sort of) English, see below. Waarom zijn dingen die kleine kinderen doen vaak schattig, ook al zou het je als volwassene vooral op afkeurende blikken komen te staan?

Zo zaten we laatst aan de eettafel na het hoofdgerecht.

Overigens waren het gewoon ordinaire aardappelen, groenten en vlees. Dus geen Michelin-ster waardige praktijken als reegeit met Indische specerijen, gegarneerd met geglaceerde worteltjes.

Ik denk ook niet dat de Librije heel erg zit te wachten op een gezin met twee kinderen van 2 en 4. Maar dat even terzijde.

 

Het was dus tijd voor het toetje! Dit is toch wel het door Gijs (2j) meest gewaardeerde onderdeel van het avondeten. Net als het hoofdgerecht, trouwens. Gijs eet namelijk alles. In tegenstelling tot zijn grote broer die voordat hij heeft gezien wat we gaan eten al zegt dat hij het niet lust.

Normaal gesproken hebben we gewoon rechttoe rechtaan yoghurt, die Gijs met smaak verorbert. Dit keer hadden we echter chocolademousse. En waar Finn niet eens wilde proeven, had Gijs al 6 happen op voordat zijn schaaltje de tafel raakte.

Natuurlijk wilde ik ook dat Gijs wist wat hij at, en vertelde hoe het heette. Vervolgens benoemde ik zijn toetje in lettergrepen. Gijs, die natuurlijk geen pauze nam tussen het eten door, zei het keurig na.

Keurig. Met je mond vol chocolademousse. Kan dat? Nee! Natuurlijk kan dat niet!

De eerste lettergrepen gingen best goed. Het was pas bij de laatste lettergreep dat de chocolademousse tussen zijn tanden door in een mooi boogje naar buiten vloog en met een KWATS op de tafel belandde. Hij keek er even geboeid naar om uiteindelijk gewoon nog een lepel met mousse naar binnen te werken, alsof er niets gebeurd was.

 

Ik daarentegen kwam terecht in een lachstuip van ongekende proporties. Het was zo ultiem aandoenlijk en tegelijk grappig om te zien. Dat kleine stemmetje dat zo’n lang woord uitsprak, met zijn gezichtje bruin van de chocolademousse en dat er dan dus ook nog eens zo’n kluit mousse door de lucht vloog. Ik kwam niet meer bij van het lachen.

Maar vervolgens dacht ik: goh, als volwassene is zoiets echt niet meer schattig. Wel lachwekkend, genânt en misschien zelfs meelijwekkend. Maar schattig? Nee. Wanneer is het punt aangebroken dat het niet meer schattig is? Als je 6 bent? 16? Hmmm, ik denk dat de gemiddelde tiener toch vooral schaamte voelt als een klodder voedsel je mond verlaat en op de tafel belandt.

 

Ach, wat kan mij het ook eigenlijk schelen, als een tweejarige zijn toetje over de tafel sproeit is dat gewoon schattig, klaar.

 

 

 

 

Cute versus Not Cute

 

 

We were sitting at the dinner table after the main course. They were just ordinary potatoes, vegetables and meat. So no Michelin stars for this meal.

It was time for dessert! This is probably Gijs (2y) most appreciated part of dinner. Just like the main course, by the way. Gijs eats everything. Unlike his big brother who says he doesn't like the food even before he knows what's on the table.

Normally we just have plain yoghurt, which Gijs  likes a lot. But this time we had chocolate mousse. And where Finn did not even want to taste, Gijs had 6 spoons full even before the bowl hit the table.

I wanted Gijs to know what he was eating, and told how it was called. Then I repeated the word in syllables. Gijs, who obviously did not take a break between two bites, repeated very neatly. Neatly. With his mouth full of chocolate mousse. Is that possible? No! Of course not!

The first syllables went well. It was only with the last syllable that the chocolate mousse flew from between his teeth in a beautiful bow and ended up on the table. He watched it for a while and just took another spoon full of mousse, as if nothing had happened.

 

I, on the other hand, was struck by laughter of unknown proportion. It was so adorable and at the same time funny to see. That little voice that spelled out such a long word, with its face brown with chocolate mousse, and then there was a lump of mousse flying through the sky.

I couldn't stop laughing.

But then I thought: goh, as an adult, such a thing is not cute at all.

Funny, embarrassing and maybe even pittyfull. But cute? No. Where lies the point that it's no longer cute? If you are 6? 16? Hmmm, I think the average teenager just feel really ashamed when a clodder food ends up on the table.

 

Oh well, who cares anyway, if a two-year-old is spraying food over the table, that's just cute, period.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.