De Eerste Schooldag / The First Day of School

Gepubliceerd op 24 augustus 2017 om 08:43

For (sort of) English, see below.
De eerste schooldag na de zomervakantie is weer even een dingetje. Maar niks vergeleken met de eerste schooldag ever!

 

Afgelopen maandag was de het de eerste schooldag na de zomervakantie hier in Den Haag.

Na 6 weken vakantie is dit natuurlijk weer even wennen voor alle partijen. Want: ochtendstress voor papa en mama en de kinderen moeten ook weer van alles.

Maar oudste zoon F. heeft alleen maar tussen het opstaan en het aankleden even gehuild.

Daarna verliep alles wonder boven wonder heel voorspoedig. Ontbijten, schoenen aan, op de fiets stappen: alles ging van een leien dakje. En toen ik bezig was met jonger broertje G. uit zijn fietsstoeltje te hijsen op het schoolplein, rende F. al vooruit de school in.

 

Wow, hoe anders ging dit bijna een jaar geleden!

Toen het F’s écht eerste schooldag was.

Vanuit de crèche, waar hij 1 dag per week heen ging, waren we gewend dat hij op maandag al begon te huilen als hij hoorde dat het bijna woensdag was. Want woensdag was crèchedag.

De woensdagochtend ging dus standaard gepaard met een hoop lullen als Brugman van onze kant en tranen en weerstand vanuit F’s kant. Het afscheid, dat we altijd zo kort mogelijk hielden – want hoe langer, hoe meer drama - was soms hartverscheurend. Maar ook vond en vind ik dat het goed voor hem is om soms even op een veilige plek zonder zijn ouders te zijn.

Een plek waar bovendien andere kinderen zijn waar hij mee kan spelen.

Goed, verder met het verhaal:

 

De eerste wendag naderde en ik hield mijn hart vast: als hij al zo opziet tegen een dagje crèche, hoe gaat het dan als hij iedere dag naar school moet?

We deden er natuurlijk heel positief over en ook mocht hij zijn angsten gewoon laten zien, zonder dat we daarin teveel meegingen.

Op de wendag zelf heeft F. vanaf het moment dat we opstonden tot binnenkomst in de school gehuild. Dit huilen ging gepaard met de mantra: ‘Ik wil niet naar school’.

Tijdens het aankleden: ‘Ik wil niet naar school.’

Tijdens het ontbijt: ‘Ik wil niet naar school.’

Tijdens het tandenpoetsen: ‘Ig wiw diet daar gooh’.

En ook tijdens het lopen naar school, terwijl ik hem in een poging hem af te leiden (‘Kijk eens wat een hoge boom!’) voortsleepte: ‘Ik wil niet naar school’.

 

Een beetje gelaten ging F vervolgens in de klas zitten. Hij wist waarschijnlijk ook wel dat er geen weg meer terug was. De bel ging en ik gaf hem nog een dikke knuffel, zijn onderlip begon te trillen en dikke tranen welden op in zijn ogen. Wat had ik met dat mannetje te doen! Hij mocht bij zijn lieve juf op schoot en ik ben met een steen in mijn maag naar huis gelopen.

Een paar uur later haalde ik hem op. Ik stond voor de grote glazen deur te wachten en toen hij mij zag staan toverde hij een stralende glimlach op zijn gezicht.

‘Ik heb het zo leuk gehad, mama!’ zei hij. Wat was ik blij om dat te horen!

Natuurlijk was hij dit laatste de volgende dag spontaan vergeten,  waardoor de ochtend een beetje vergelijkbaar verliep als de dag ervoor, maar dit werd al snel minder. Iedere dag ging het een beetje beter.

 

Onze dappere knul zit nu al bijna een jaar op school en zijn juf zei vandaag dat hij mee mocht gymmen met de oudste kleuters. Grappig, want voor mijn gevoel zit hij pas net in groep 1. Tsja, mijn gevoel loopt een beetje achter, denk ik.

In ieder geval ben ik superblij dat de eerste schooldag van dit schooljaar zo relaxed verliep.

Dat belooft veel goeds voor de rest van het jaar (fingers crossed)!

 

 

 

 

The first school day after the summer holiday is a bit of a thing. But nothing compared to the first schoolday ever!

 

Last Monday, it was the first school day after the summer break here in The Hague.

 

After 6 weeks of freetime, this is something to get used to again for everybody involved. Because: morning stress for mum and dad and the children also have a lot of ‘have-to’s’ again.

 

But fortunately, eldest son F. kept his crying-moment just for a short period of time between getting up and getting dressed.

 

After this, everything went very smooth: Breakfast, putting shoes on, on the bike: everything worked like a dream. And when I was lifting little brother G. out of his bike chair on the school square, F. was already running into the school.

Wow, what a difference with almost a year ago when F had his very first day of school.

From the nursery where he went 1 day a week, we were used to crying on Monday when he heard it was almost Wednesday. Because Wednesday was daycare-day.

The wednesday morning was therefore accompanied by a lot talking and upchearing from our side and tears and resistance from F's side. We kept the goodbyes as short as possible - because the longer, the more drama – and still it was heartbreaking sometimes. But I also found that it is good for him to be in a safe place without his parents. A place where there are other children to play with.

Ok, on with the story:

 The first day of the week approached and we were quite concerned: if he made such a problem out of one day of daycare, how would he be reacting having to go to school every day? Of course, we were very positive about it all, trying to be open for his fears and at the same time not feeding them. 

Then the First Day was there.

F. has cried from the moment we got up until we were at the school. The crying was accompanied by the mantra: "I do not want to go to school". During dressing: "I do not want to go to school." 

During breakfast: "I do not want to go to school." 

During the brushing of his teeth: ‘I boo bot wan po go poo cool’. 

And as I walked to school, in an attempt to distract him ("Look What a High Tree!"): "I do not want to go to school."   

A little quiet F followed me into the classroom. He probably knew that there was no way back. We heard the schoolbell ring and I gave him another big hug. His lower lip began to shake and thick tears wound up in his eyes. I felt so sorry for him! His sweet teacher took him on her lap and I went home feeling a bit empty. 

A few hours later, I picked him up. I was waiting in front of the big glass door that separates the hallway from the classroom, and when he saw me, he gave me the biggest smile. "I had such a good time, mommy!" He said. Oh, how happy I was to hear that! Of course, he spontaneously forgot this the next day, which made the morning a bit comparable to the day before, but it soon went better. Every day it went a little better.   

Our brave boy has been in school for almost a year now, and his teacher said today he had to go to gym with the oldest children of his class. Funny, because for me it feels like he has just started going to school. Guess your feelings always run a bit behind, I think. Anyway, I'm very happy that this year’s first school day was so relaxed. 

Hope that sets the tone for the rest of the year (fingers crossed)!

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.