Hardloopmaatje

Gepubliceerd op 24 september 2017 17:45

For (sort of) English, see below.
Ken je die moeders die altijd zeggen dat ze wel willen sporten maar de tijd er niet voor kunnen vinden? Van die moeders die een 'die-ene-zak-paprikachips-was-misschien-iets-teveel-van-het-goede'-kont hebben?

Die vrouwen die maar klagen en klagen over hun lijf en zich niet fit voelen, maar er ondertussen niks aan doen?

Ken je die moeders die altijd zeggen dat ze wel willen sporten maar de tijd er niet voor kunnen vinden? Van die moeders die een 'die-ene-zak-paprikachips-was-misschien-iets-teveel-van-het-goede'-kont hebben?

Die vrouwen die maar klagen en klagen over hun lijf en zich niet fit voelen, maar er ondertussen niks aan doen?

Ik ken ze wel.

Sterker nog: ik ben er zelf één.

 

Natuurlijk sport ik wel, maar niet genoeg, naar mijn zin. Met 2 jonge kinderen komt er altijd wel iets tussen.

Soms vind ik wel de tijd en dan sport ik thuis in de woonkamer. De kinderen drentelen dan om en over me heen of onder me door, al naar gelang de oefening die ik aan het doen ben.

 

Nu zei Oudste Zoon vorige week: ‘Mama, ik wil weer eens meedoen aan een hardloopwedstrijd’. Dit kon ik alleen maar toejuichen. Want hoewel ik zelf de tijd niet altijd vind om te sporten, vind ik het wel belangrijk dat mijn kinderen kennis maken met verschillende sporten en nog belangrijker: enthousiast zijn over sport.

Toevallig was de week daarop de Vredesloop in Den Haag gepland. Kwam dat even mooi uit!

Vandaag was het zover: Oudste Zoon en ik stonden klaar bij het startvak van de 1,5km.

Oudste Zoon was gehuld in joggingbroek, sportschoenen, shirt en vest. Ik was gehuld in zo’n tenue dat er heel profi uitziet en ook dito verwachtingen schept. Nog uit de tijd dat ik wedstrijden liep van 10km.

Enfin: ik had Oudste Zoon instructies gegeven niet te hard te beginnen, omdat je je energie moet verspreiden over een langere afstand.

Het startsignaal klonk en de eerste helft van het parcours liep hij braaf naast me, met een grote glimlach op zijn gezicht. Hoewel ik wist dat hij het leuk vond, hield ik rekening met het onvermijdelijke ‘ik ben moeeeee’. Dit kwam echter niet, nee: meneer besloot te versnellen. Met een gezicht als een tomaat rende hij de laatste helft op een flinke draf. Of eigenlijk meer een galop, superleuk! Zelfs voor een eindsprint was hij in. Wat had hij het naar zijn zin!

En ook ik vond het weer heerlijk om even te rennen.

Wat een superervaring!

Ik denk dat we de hardloopwedstrijden er zeker in blijven houden en wellicht dat ik de tijd nu meer kan vinden om te sporten, nu ik een hardloopmaatje heb gevonden!

 

You know those mothers who always say they want to work out but cant find the time? Or these mothers who have a 'a-whole-bag-of-bolognese-flavoured-potatochips-may-have-been-a-bit-too-much'-ass? Those women who complain and complain about their bodies and not feeling fit, but don't act like they want to do anything about it? 

I know them. In fact, I am one.  

Of course I exercise, but not enough, to my liking. There's always something coming up with 2 young children. Sometimes I do find the time and then I work out at home in the living room. The children then climb over or underneath me, depending on the exercise I'm doing.   Well,  last week Eldest Son said: "Mom, I want to join in a running game again." I was thrilled he said that. Because although I do not always find the time to sport, I think it's important that my children get to know different sports and more importantly: be enthusiastic about sport. By chance the 'Vredesloop' (peacerun) was planned in The Hague the following week. What a coincidence!

Today was the day: Eldest son and I were all set at the start of the 1.5km. Eldest Son was wrapped in jogging pants, sports shoes, shirt and a vest. I was wrapped in a very professional looking outfit, which probably made people expect I was running at least a marathon. It was a leftover from the time I participated 10km runs.

I have been given instructions to Eldest Son not to start too fast because you need to spread your energy over a longer distance. The start signal sounded and the first half of the trail he walked quite steady next to me, with a big smile on his face. Although I knew he liked the race, I took into account the inevitable 'I'm tireeeed'. However, this did not happen, no: mister Running Racer decided to speed up. With a face like a tomato he ran the last half on a good jog. Or actually more like a gallop, very fun! He was even into a final sprint. Wow, he was having so much fun! And I had a good time running again too.

What a great experience! I think we'll keep track of the races and maybe I can find the time now to exercise now that I've found a running mate!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.