Boos

Gepubliceerd op 21 maart 2019 11:37

‘Juf, Thomas mag wel met je mee, maar hij zit nu even op de time-out-plek, want hij is erg stout geweest.’ Ik hoor aan de stem van de juf dat zij niet blij is met Thomas’ gedrag van die ochtend. Ik zie Thomas in elkaar gedoken aan een tafeltje onder het bord zitten.

Zijn gezicht staat op onweer. Of beter nog: op tornado.

Ik kniel naast hem neer en vraag of hij er met mij over wil praten. Dat wil hij wel.

 

We gaan naar mijn kamertje. Thomas gaat zitten en slaat meteen zijn armen over elkaar, zijn wenkbrauwen staan in zo’n diepe frons, dat ik zijn ogen nauwelijks zie.

Ik schuif de materialen die ik had voorbereid en klaargezet voor de RT-les opzij. ‘Ik zie dat je heel boos kijkt. Voel je je ook zo?’, open ik het gesprek. Thomas knikt.

‘Wil je er iets over vertellen?’ vraag ik, waarop Thomas weer knikt.

Ik laat even een stilte vallen, zodat Thomas naar woorden kan zoeken. En die woorden vindt hij: Een stortvloed aan wat er allemaal niet deugt aan de kinderen in zijn klas en de juf volgt. Ik beaam dat dit vast heel vervelend moet zijn.

In het gesprek dat volgt, hebben we het over gevoel, gedrag,  gedachten en acties van jezelf en anderen. We tekenen de ruzie met een klasgenoot uit, zodat de brei van gebeurtenissen vorm krijgt en Thomas tot inzichten kan komen. Zo kwam hij er bijvoorbeeld achter dat hij met zijn eigen reacties op gebeurtenissen kan voorkomen dat er ruzie ontstaat.

Thomas’ houding aan het einde van de les is een stuk minder gesloten en boos.

Mijn materialen liggen nog altijd aan de kant, we hebben er niks mee gedaan. En toch hebben we zoveel bereikt dat ik met een tevreden gevoel naar huis ga.

 

 

*Thomas is een gefingeerde naam.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.